Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2011



they call it night
they call it night
and i call it mine

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011

κάτι με σπρώχνει να σου ρίξω μια μπουνιά

όχι, όχι, όχι
μπορεί να είπα χιλιάδες όχι μέσα στο κεφάλι μου
την ώρα που μου έλεγες πόσο πολύ μοιάζουμε 
ενώ με είχες αγκαλιά στο κρεβάτι


όχι, δεν μοιάζουμε.
εγώ όποτε δίνομαι, 
το κάνω με όλη μου την ψυχή και δεν φοβάμαι,
δεν σπαταλιέμαι σ' άλλες αγκαλιές

κι όταν σού' πα ότι σ' έχω ερωτευτεί
το εννοούσα
δεν άκουγα όμως πως έπαιζε το soundtrack
"εγώ ξεδίπλωσα τα φύλλα της καρδιάς μου
κι εσύ υπόγραψες σαν σταρ του σινεμά...."


άντε στο διάολο πρωί-πρωί
ανάγκη νόμισες είχαμε 
από αστέρες

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2011

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2011

no more.

Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2011

άRγησα

















τα πιο μεγάλα γράμματα
τα γράφουμε στους τοίχους


τα λόγια ριζώνουν στο μπετό και δεν ξεπλένονται
καρφωμένα εκεί
μας τραβάνε απ' τα μαλλιά
κάθε φορά που πάμε να πνιγούμε






όλα αυτά,
μέχρι ο πρόεδρος της σχολής 
να ξαναβάψει τους τοίχους

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2011

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2011

 δ  ε  ν      κ  α  τ  α ρ  τ  ί  ζ  ο  μ  α  ι


















να' ταν ο ύπνος για δουλειά, τα όνειρα αγγαρεία, μωρό μου στο κρεβάτι σου να κάνω υπερωρία

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2011

Χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου

τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις
συμπέρανε ο Ουμπέρτο Έκο

και τον Ιούλιο δεν υπάρχουν αναρτήσεις
δημοσίευσε ταπεινά απο το i-phone του 
ο blogger
ξαπλωμένος δίπλα στην πισίνα πολυτελούς ξενοδοχείου
με το δροσερό Μαρτίνι να του γλείφει τον οισοφάγο
προτού το κουκούτσι της πράσινης ελιάς 
του σταθεί στο λαιμό.

Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2011

τίποτα δεν τελείωσε, όλα συνεχίζονται

Τα αυτοοργανωμένα ιατρεία στο μετρό του Συντάγματος,
οι πρώτες βοήθειες με Μαλόξ στους δρόμους
ήταν η πρώτη παραδοχή
πως ο πόλεμος έχει ήδη αρχίσει
και πως έπρεπε να βρούμε τρόπους
να περιθάλψουμε τους τραυματίες μας.


Διαλέξαμε στρατόπεδο και πήραμε θέση.
Κι αν είναι να τελειώσει κάτι,
ας είναι οι ηττοπάθειες 
για το μεσοπρόθεσμο,
και οι λιακοπουλικές ανησυχίες για το
«ποιοί είναι τελικά οι κουκουλοφόροι».

χθες έβλεπα γύρω μου μονάχα περήφανους επαναστάτες.




Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2011

δήμιος του έρωτα

τίποτα το ιερό δεν πρέπει ποτέ να βλέπουμε στους έρωτες και τα γαμήσια, και ποτέ των ποτών να μην τα βλέπουμε σαν κάτι σπέσιαλ. Όλες οι ανθρώπινες σχέσεις στο ίδιο τσουβάλι. Κάθε διαχωρισμός δημιουργεί τέρατα. Και αντίθετα με τη μαζική υστερία, καμία σχέση δεν πρέπει να ανταποκριθεί σε κάποιο ιδεώδες το οποίο είναι πάνω από μάς.
(από το φανζίν Σανγκαη)


όχι ρε φίλε,
δεν είναι κατασκευή ο έρωτας

κατασκευή
είναι ο απόλυτος καθαρός έρωτας,
η νεύρωση και η εμμονή που λέει:

«είσαι εσύ ο άνθρωπός μου
είσαι τα πάντα για μένα
γιατί χωρίς εσένα δεν είμαι τίποτα
παρά ένα ξόδεμα σε χέρια ξένα
παρά ένα άψυχο σώμα που καταναλώνει σεξ
και υποσχέσεις, καύλες και επιθυμίες αλλωνών
γιατί πουθενά τον εαυτό μου δεν μπορώ να νιώσω πλήρη
γιατί παντού το πρόσωπό σου αναζητώ»


κατασκευή είναι και ο έρωτας που λέει:
«φοβάμαι μην μ' αφήσεις μοναχό μου
γιατί θέλω το βράδυ ένα χέρι να μ' αγκαλιάζει
κι αφού έτυχε να είναι το δικό σου
ας είναι,
εσένα θα ερωτευτώ»


γιατί ο έρωτας δεν είναι όλα αυτά
και σίγουρα δεν είναι άλλα τόσα

γιατί μετά από τόσους αποτυχημένους έρωτες
κατάλαβα....
όχι ότι δεν υπάρχει έρωτας
αλλά ότι δεν έχουμε την ελευθερία να τον βιώσουμε
απελευθερωμένο από συμβάσεις, πρότυπα, κανόνες,
νευρώσεις, εμμονές, φοβίες
ανταγωνισμούς


γιατί μέσα στον σάπιο, σκλαβωμένο κόσμο
το πάθος γίνεται «πάθη»
κι ύστερα «πάθη-ση»
κι όσο θα ψάχνουμε τον έρωτα να βρούμε
κάπου μεταξύ δουλειάς και αλκοόλ
σε κάποιο μπαρ, σε σπίτια φίλων
στους αγανακτισμένους
και στο ίντερνετ
εκείνος θα γλιστρά μέσα απ΄τα χέρια
να επιβεβαιώνει το «άπιαστό» του
θα μας αφήνει μόνους
μ' έναν καθρέπτη αγκαλιά
που θα μας δείχνει
πόσο αξιοθρήνητοι έχουμε γίνει.



στον καπιταλισμό δεν βιώνεται έρωτας
ούτε γεννιέται
γι' αυτό
σ' εσάς τους ρομαντικούς απευθύνομαι
ελάτε να τελειώνουμε μ' αυτές τις κοινωνίες
να ξεμπερδεύουμε με την καριέρα και τον γάμο
τις εξετάσεις, τις οικογενειακές υποχρεώσεις,
τα εμπορεύματα και τα μεταπτυχιακά
και τα διαμερίσματα- κελιά

να πάμε να χορέψουμε γυμνοί
κάτω απ' τον ήλιο
σε μια παραλία
ή και σε ξέφωτο
να γίνουμε όλοι μια τεράστια παρτούζα
κι ύστερα θα δούμε ποιος θα μπορεί
μονάχα έναν
να ερωτεύεται.



Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2011

το μέσον είναι το μήνυμα

ε ν ό ς     p o s t     σ ι γ ή

για τ΄αδικοχαμένα ποιήματα
πού' γιναν αναρτήσεις

Σάββατο, 11 Ιουνίου 2011

κάτω απ' τη μάσκα που φοράς

όταν ήμουν μικρή με τρομοκρατούσαν οι  «διπρόσωποι»
τώρα
τους απρόσωπους αποφεύγω 
και γουστάρω τα μυριάδες πρόσωπα που κρύβεις,
να ανακαλύπτω


τις  «προσωπικότητες» 
μ ω ρ ό    μ ο υ, 
τις  σιχάθηκα


Τρίτη, 7 Ιουνίου 2011

μακαβριότητες

ζητείται:
ηλεκτρονικό νεκροταφείο

θέλω να κηδέψω το προφίλ μου 

Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2011

ιδεολογίες

φήμες λένε....
πως την φάση στο Σύνταγμα την ξεκίνησαν αναρχικοί
για να αποσυμφορηθούν από τους εναλλακτικούς απολιτίκ τα Εξάρχεια.....

Τρίτη, 31 Μαΐου 2011

στη συγκάτοικό μου

δεν με νοιάζει που πήρες το ξύλινο κόκκινο τραπέζι που είχαμε στο σαλόνι
κι ούτε τα βιβλία που είχαμε μισά-μισά
και δεν μπορώ να πω πως δεν χάρηκα 
που δεν θα ξαναδώ το κιτς λιλά διακοσμητικό σου


απ' άλλα πράγματα αδειάζουν τα σπίτια


η γάτα σε νοσταλγεί νομίζω,
δεν έχει ξαναμπεί στο δωμάτιό σου,
έρχεται μονάχα και κοιμάται κολλημένη απάνω μου 
σαν να μου λέει: 
"μείναμε οι δυό μας τώρα"

κοίτα, 
δεν ξέρω αν ήμασταν 
"καλύτερες φίλες"

μου τη σπάνε κάτι τέτοια


όσο μου την έσπαγε που ξυπνούσες με νεύρα το πρωί
και όταν μου φώναζες που άκουγα μουσική τα βράδια


δεν με νοιάζει κι αν θα γίνουμε ποτέ 
μπορώ μόνο να πω,
πως σε έχω μάθει καλύτερα απ' τον καθένα
γιατί, να μωρέ
πως να το κάνουμε
για δυο χρόνια ήμασταν οικογένεια...
 

Δευτέρα, 30 Μαΐου 2011

επίκαιρος ελιτισμός

οφείλω να αναγνωρίσω πως όλοι αυτοί οι αγανακτισμένοι και αγανακτισμένες
που συγκεντρώνονται στο Σύνταγμα τις τελευταίες μέρες,
έχουν αναμφίβολα καταφέρει αρχικά,
ένα πράγμα...

να κάνουν τόσο επίκαιρη την φράση:
"παμ' πλατεία;;"

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2011

satellite of love

έχει πανσέληνο απόψε
κι είναι παντού το ίδιο το φεγγάρι


αν κάπου το κοιτάς κι εσύ,
μαζί μ' εμένα....
μιά να γινόμουν αστροναύτης
εύχομαι,

και
δορυφόρος
άλλη μιά




Κυριακή, 15 Μαΐου 2011

απογραφή

κάθε που κάνω ερώτηση για την υπηκοότητα
σφίγγεται το στομάχι μου
όταν ακούω να μου λένε με υπερηφάνεια
" ε λ λ η ν ι κ ή "




στο χαλάκι της εξώπορτάς σας, 
ξέρασα

Σάββατο, 14 Μαΐου 2011

έλλειψη

για κάθε σιωπή
ευθύνεται ένας θόρυβος που λείπει


άκου


Κυριακή, 8 Μαΐου 2011

επισημάνση



η διαφορά του
γάματα απ' το γαμάτα
είναι μοναχά ένα σημείο στίξης




Παρασκευή, 6 Μαΐου 2011


τ ο   β ι ω μ έ ν ο 
φ υ γ ε ί ν    
α δ ύ ν α τ ο ν


Πέμπτη, 5 Μαΐου 2011

σαν εσένα

ένα βραδινό όνειρο
την έκανε -δίχως άλλο-
να σκεφτεί:

αυτός που πρωτοείπε την φράση
«ο υ δ ε ί ς    α ν α ν τ ι κ α τ ά σ τ α τ ο ς»
δεν είχε ερωτευτεί ποτέ του



 

Τρίτη, 3 Μαΐου 2011

εργασιακές φαντασιώσεις

pay the cost to be the boss


Πηγαίνοντας σήμερα το πρωί στη δουλειά της
σκέφτηκε
πως δεν θα χάριζε σε κανέναν
έστω και λίγο χρόνο απ' τη νιότη της...
-τυχερά αφεντικά-
«τις πιο ηλιόλουστες μέρες σας αφιερώνουμε» είπε.

Μπήκε αποφασισμένη στο γραφείο του
με το μηχάνημα που αποσυρράπτει στο τρεμμάμενο της χέρι
«παραιτούμαι μαλάκα»
του φώναξε,
κι ορμώντας κατά πάνω του
του βγάζει το δεξί του μάτι
κι ύστερα το αριστερό
με τέτοια μανία
που τα αίματά του πιτσίλισαν μέχρι και το φαξ.

Ύστερα του τύλιξε το πρόσωπο
με το χαρτί της αλληλογραφίας- το καλό-
(αυτό που στέλνουμε στους πρέσβεις)
και έβαλε και μια σφραγιδούλα με την επωνυμία της εταιρείας
κάπου στην άκρη, διακριτικά.

Ωραία σκέφτηκε,
τώρα πια, αυτό το γραφείο θα μυρίζει ψοφίμι
και δεν θα φταίει η δική μου μουχλιασμένη ευτυχία
πάνω στην καρέκλα του υπολογιστή.



Βγήκε και ξαναπερπάτησε, 
ο ήλιος την έκαιγε τόσο
σαν να μην τον ξαναείχε αισθανθεί στο δέρμα της.
Ήταν μια αίσθηση ελευθερίας
προορισμένη να κρατήσει 
τόσο,
όσο ένα
«περιμένετε να σας  συνδέσω παρακαλώ».



στο αφεντικό μου, που δεν θα ξαναδώ ποτέ...
εξαιρετικά αφιερωμένο 
για τις αξέχαστες μέρες που μου χάρισε.

Παρασκευή, 29 Απριλίου 2011

london callin'

Δεν συνηθίζω να σχολιάζω την επικαιρότητα, αλλά απο το πρωί μου έχουν σπάσει τα νεύρα....
Ε, λοιπόν:
all i wanna do is.... 





αφιερωμένο στην βασίλισσα της Αγγλίας

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2011

θα ρθεί καιρός

Επίτρεψέ μου να σου πω
Κατερίνα
πως
χαίρομαι που δεν έχεις 1.738 like στο facebook
κι ούτε profile σε 2-3 site...

και κάτι ακόμα
ποιητή

άσε με να ελπίζω
πως
θα' ρθει καιρός 
που οι φίλοι δεν θα σου κάνουν πια friend request.
Που δεν θα υπάρχει πια αγαπημένη φράση και «what's on your mind».
Κι ούτε οι άνθρωποι θα' χουν δυο-τρεις εαυτούς-  
«edit profile»
για να μπορούν να ερωτεύονται
ο ένας το avatar του άλλου.

άσε με να ελπίζω
πως
θα βάζουν το χέρι μέσα στην οθόνη
για να γραπώσουν τον άλλο απ' το λαιμό
και τραβώντας τον,
μέσα απ' τις 17'' ίντσες- 
να ξεχύνεται παντού το LCD,
να πλημμυρίζουν τα δωμάτια 256.000 χρώματα
για να τον φέρουν
κοντά τους 
μόνο και μόνο
για να θυμούνται
πως μόνο απο ανθρώπους 
περιτριγυριζόμαστε.



στη Μ.

Τετάρτη, 13 Απριλίου 2011

ερινύες

χειρότερα σου λέω ειν' τα φαντάσματα, 
από τις ίδιες καθ' αυτές παρεξηγήσεις

απόηχε της μνήμης άσε με
κι έλα άλλο βράδυ να με ξενυχτήσεις...


Τρίτη, 15 Μαρτίου 2011

τα αεροπλάνα

Σήμερα κατάλαβα ότι με τρομάζουν τα αεροπλάνα.
Όχι γιατί
είναι άσπρα
και πηγαίνουν πολύ ψηλά,

αλλά
γιατί
κάθε φορά

παίρνουν κάποιον
μακριά μου.



Πέμπτη, 27 Ιανουαρίου 2011

το παιχνίδι

Αν ο έρωτας ήταν παιχνίδι
θα ήταν το κρυφτοκυνηγητό.
Μια κυνηγιέσαι, μια κυνηγάς
-μ' ευλαβική συνέπεια σου δίνει ρόλους η ζωή.

Αλλά η ουσία του παιχνιδιού
-και το τέλος του-
είναι να γραπώσει ο ένας παίχτης τον άλλο
και να του πει «σ' έπιασα»

Αν ο έρωτας ήταν παιχνίδι
θα ήταν το bungee jumping.
Κάθε ελεύθερη πτώση στο κενό
και μια ερώτηση:
«τούτη τη φορά, θ' αντέξει το σκοινί

Αν ο έρωτας ήταν παιχνίδι
θά' πρεπε να δεχτούμε
πως κάθε απόρριψη, κάθε χτύπημα
κάθε τραυματισμός και κάθε πόνος
μόνο ηδονή προσφέρει στον παίκτη
επιβεβαιώνοντας την ικανοποίηση του να παίζεις. 


Αν ο πόνος είναι παιχνίδι
ίσως είναι το ζάρι
στο ταμπλό του έρωτα





Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011

στο θρανίο

είναι πιο όμορφη η ζωή με την παρανομία
σου σημειώνω βιαστικά στην άκρη του τετραδίου μου


γελάς και ψιθυρίζεις:

"αυτό που μένει απ' τα μαθήματα
θα είναι πάντα οι κοπάνες"









Παρασκευή, 21 Ιανουαρίου 2011

μάλλον είμαι μεγάλος φιλόσοφος

Καλό είναι να ωριμάζουν οι άνθρωποι
όταν σαπίζουν είναι το πρόβλημα.



Κυριακή, 16 Ιανουαρίου 2011

το προπατορικό αμάρτημα


η τυρρανικότητα των πειρασμών είναι βουτηγμένη στην ηθικολογία της κυριαρχίας.
η ορθολογική άρνηση των πειρασμών απλώς τους υποβιβάζει σε υπερτιμημένες προκλήσεις.
και ενώ κανένας πειρασμός δεν αξίζει τέτοιν υποβιβασμό....

ας θυμηθούμε ότι 
όλες οι απολαύσεις της ζωής απο ένα μήλο ξεκίνησαν...



"the only way to get rid of a temptation is to yield to it"
(Ο μόνος τρόπος για να απαλλαγείς από τον πειρασμό είναι να ενδώσεις σε αυτόν.
Όσκαρ Ουάλντ-το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι)


 



Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2011

μεγαλοστομίες

οι άνθρωποι που λένε μεγαλοστομίες
έχουν πάντα μια καμπούρα στην πλάτη

τους βαράινουν οι τύψεις και οι ενοχές
απ΄ τα ψέματά τους